Wednesday, February 22, 2012

මගේ ඇස් දෙක.




එක ගැහැණු ළමයෙක් හිටියා. එයාගේ නම නෙත්මි. ඒ උනාට එයා උපතින්ම අන්දයි. වයසත් 21 විතර වෙනවා. ඇයගේ පෙම්වතා වුනේ නවිදු. ඇගේ පෙම්වතාව කවුරුවත් ගණන් ගන්නේ නැහැ. ඒ ඔහු සැහේන්න දුරට නිෂ්ශබ්ද චරිතයක් නිසා වෙන්නැති කියලයි නෙත්මි හිතන් හිටියේ. නෙත්මි නවිදු හමුවුන හැමවෙලේම කිව්වේ.
“මම ඔයාව දැක්කොත් අනිවාර්යෙන්ම ඔයාව කසාද බදිනවා“ කියලයි.
ඔය විදියට දෙන්නටම හොරේන් කාලය ගෙවිල ගියාලු. නවිදු දවසක් නෙත්මිට කිව්වලු.
“නෙත්මි“
“ඇයි විදු“ ඇය ආදරේට ඔහුට කතා කලේ එහෙමයි.
“සුබ ආරංචියක් තියෙනවා පැටියෝ.“
“මොකක්ද?“
“ඔයාට ඇස් දෙකක් දෙන්න කෙනෙක් ඉදිරිපත්වෙලා කියලා. මැඩම් කිව්වා.“
“අනේ ඔය ඇත්තද විදු“
“ඇයි. මම කවදාවත් ඔයාට බොරු කියලා තියෙනවද?“
“අයියෝ විදු. ඔයානම්. මම ජිවිතේ වැඩියෙන්ම සතුටු වුන දවස් දෙකයි තියෙන්නේ.“
“මටත් දැන ගන්න කියන්න බලන්නකො එනම්.“ නවිදු එහෙම කිව්වේ නෙත්මිගේ අතක් හිමිට අල්ලන ගමන්. හරියට රිදෙයි වගේ හැගිමෙන්.
“පොඩ්ඩක් ඉන්නකෝ අනේ පනින් නැතුව. ඒ තමයි අද ඔයා ගෙනාව සුබ ආරංචිය.“
“අනික මොකක්ද?“
“ඒ තමයි ඔයා මට ආදරේයි කිව්ව දවස.“ නෙත්මි නවිදුට තුරුල් වෙමින් කිව්වා.
ඔයවිදියට දෙන්නා ආදරේ වින්දා. අපි කියමු මේ දෙන්නට කාගේවත් ඇස්වහක් වදින්න එපා කියලා. නවිදු කියපු විදියට ඇයට කවුද කෙනෙක් ඇස් දෙකක් පරිත්‍යාග කර තිබ්බා. වෙද්‍යවරු සැත්කම සාර්ථකව අවසන්කරා. ඇය වාසනාවන්ත උනා ඇය නොදුටු ලොකය දකින්න. ඇයට ඇතිවෙච්ච සතුට ඔයාලට හිතාගන්න පුඵවන්ද? ඇය තම පෙම්වතා හමු වෙන්න ගියා. ඒ ගියේ ඇය බලන්න ආවේ නැත්තේ ඇයි කියලා අහන්න. ඇයට ඔහු හමු උනා. ඔබ මොකක්ද හිතන්නේ.
නෙත්මි පුදුම උනා, මොකද?  ඇගේ පෙම්වතාත් අන්ද නිසා. ඊට පස්සේ නවිදු ඇහුවා.
“මාව කසාද බදිනවාද කියලා“
“ඔයාට පිස්සුද? මට බැහැ අන්දයෙක්ව බදින්න.“
ඇය ඉතාම පහත් විදියට ඒ යෝජනාව ප්‍රතික්ෂේප කරා. නවිදු හිනාවෙලා එතනින් ඉවත්උනා. අයින්උනා කියන්නේ නවිදු නගරේනුත් පිටවෙලා ගියා. ඒ ඇයට තමාව ඇකිමත් කරදරයක් වෙන්න ඇති කියල වෙන්න ඔනේ.
නෙත්මිට ඔහුගෙන් ඇත් උනත් ඇයට ජිවිතේ ලොකු හිස්බවක්දැනුනා. කාලය හිමිට ගෙවිල ගිහින් ඇයගේ උපන්දිනය දවසත් ලැබුවා. ඇය දැනන් හිටියේ නැහැ ඇයට හොදම උපන්දින තැග්ග ගේන්නේ කව්ද කියලා. නමුත් ඇයට හුග කාලයකට පස්සේ නවිදුව මතක් වුනා. ඒ ඇයි දන්නවද? ඒ තමයි ඇයට මුලින්ම උපන්දින තැග්ග ගෙනත් දෙන්නේ නවිදු විමයි.
ඇයගේ උපන්දින සාදයේදි ඇයට සැහෙන්න තැගි බොග ලැබුනා. ඔය අතරේ ඇගේ නේවාසිකාගාරයේ මැඩමුත් ආවා. ඒ ඇගේ ඇරයුමකට. නෙත්මිට හැමදේම හරියට සිදුවුනත් නවිදුගේ හිස්තැන ලොකුවට දැනුනා. සාදය අවසානයේ මැඩම් ඇයව පසකට කැදවා මොකුත්ම නොකියා සුදු පැහැති කවරයක් ඇයට දිලා යන්න ගියා. ඇයට අමුත්තක් සමග මැඩම් ගැන පුදුමත් හිතුනා. ඇයි ඇය මෙහෙම කලේ යන්නයි.
ඇය කවරය බැලුවත් එහි කිසිවක් සදහන්ව තිබුනේ නැහැ. ඇය කවරය විව්තකරාත එහි මුලින්ම තිබුනේ ඇගෙයි නවිදුගෙයි එකට සිට ගන්නා ලද ඡායාරුපයක්. එහි පිටුපස මෙසේ සදහන්ව තිබුනා.
“සොදුරිය මගේ ඇස් දෙක හොදට පරිස්සන් කරන්න. ඒකයි මගේ උපන්දින තැග්ග.“ යනුවෙනි.

ප.ලි - fb එකේදි හමුවේච්ච ඡායාරුපයක තිබ්බ පුංචි කතාවක් තමයි මම ටිකක් දිග ඇරල ලිව්වේ. මම කතාව මෙතනින් නවත්වනවා. අවසානය ඔයාලට හොද විදියකට හිතා ගන්න.


No comments:

Post a Comment