Sunday, February 5, 2012

ඇස් දෙක.


            මං මගේ හිත හදාගන්න කොයිතරම් නම් උත්සාහ කලාද. ඒත් එක හරියට සිතිජය වගේ වුනා. මේ ගල් බංකුවක් උඩ ඉදන් මම කොතරම් මුහුද දිහා බලන් හිටියත් අපිට ආයේ මේතන එකට ඉන්න වෙන්නැහැ නේද කියලා මගේ යටි හිය මගෙන් අහනවා. අපි කොයිතරම්  නම් ආදරේ කලාද, එත් අපිට ආදරේ කල කවුරුවත් හිටියේ නෑ කියලා මම දන්නේ ඔයා මට නැතිවේච්ච දවසේ. දැන් මගේ ජීවිතේට පාට ලංවඅනත් මේ හිස් අහස වගේ නේද කියල හිතුනත් ජීවිතයට බලාපොරොත්තු එක්කරන්න මට හයියක් තිබ්බේ නැහැ.
          මං ජීවිතය පටන් ගත්තේ අනාතයෙන් විදියට, මගේ අම්මයි තාත්තයි කඵද සුදුද කියන්නවත් මම දැනන් හිටියේ නැහැ. අඩුම තරමේ කඵ සුදු මොනවගේද කියන්නවත් මම දන්නැහැ. ඒ මම අන්දයෙක් ලෙස මේ ලොකේට බිහිවුන හන්දා වෙන්න ඇති. ඒක මගේ දෛවය ලෙසයි හැමොම මට කිව්වේ. ඉගන ගන්න ආසාවක් තිබුනත් කාටත් මාව හිරි හැරයක් උනා. මගේ පිහිටට තිබුනේ මගේ කටහඩ විතරයි. මම ලස්සනට සිංදු කිව්වා. ඒක මට ආශිර්වාදයක් වුනා.  මම නොහිතපු පැත්තකට මගේ දෛවය හැරිල තිබුනා කියලා දැනගත්තේ ඇය හමු වේච්ච දවසේ.
          ඇය සංගිත ගුරුවරියක්. ඇයට මගේ දක්ෂතාව අදුර ගත්ත. ඒ දක්ෂතාවයට වටිනා කමක් දුන්නා. අහිතක් නැතුවම. මගේ නමින් කැසට් පටි තුනක් නිකුත් කිරිමට උදව් විමට තරම් ඇය කාරුනික වුනා. මම මගේ නම වත් ලියන්න දන්නැතිව හිටිය කෙනෙක්. ඇය මාව අන්ද විද්‍යාලයකට ඇතුලත් කලේ ඇයි කියන්න මම මේ වෙනකන් දැනන් හිටියේ නැහැ. ඇයත් මං වගේම සංවේදි  හිතක් තිබුන කෙනේක් බවයි මම දැනන් හිටියේ.
          මම අද වුනත් ඇය මගේ ලෝකය පාට කරේ කිසි අහිතක් නැතුව. ඒත මට ලොකු හයියක් උනා කිව්වොත් නිවැරදියි. අනාතයෙක් කියලා කිව්ව මට දැන් මම අනාකයෙක් නොමෙයි නෙද කියල හිත කිව්වා. මම අද කොතනද ඒ ඇය නිසාය. මට මෙතේක් උපකාර කල ඇය අකාලයේ මගෙන් වෙන්වුනේ ඇය හොද අයෙක් නිසා වෙන්න ඇති.
          හදවතේ දුර්වල තාවයක් නිසා ඇය මා හැර ගියා කිව්වොත් මා වැරදියි. ඇය මා හැර ගියත් ඇය මගේ හදවතේ සදහටම ජීවත්වෙනවා. ඇය අමරණියයි. මම ලෝකය දකින්නේ ඇගේ දැසින් කිව්වොත් මා නිවැරදියි. ඇගේ මරණයත් සමග වැලලිගිය රහස් කිපයක්ම ගොඩ ආවා. ඒ මම ලොකය දකික පටන් ගැනිමත් සමග. ඇය මගේ එකම සහොදරිය වෙලා තිබුනා. මගේ අම්මගේ වරදින් බිහිවුන මම මහමග නතරවුනා. මව මියයාමට පෙර ඇයට මා ගැන සේරම විස්තර කියලා තිබිලා. මව මම ගැන විටින් විට සොයා බැලු වගයි ඇගේ දින පොතේ සදහන් උනේ. ඇගේ ආදරයට මගේ තනි වේච්ච හිතට සිසිලසක් උනේ ඇයි කියන්න මම දැන් දන්නවා.
          මට ඇගේ නිසල දේහය දකින්න පුඵවන් උනේ නැහැ. ඒක කොහොමත් මගේ උරුමය. මම ඒ තරම් අඩපු දවසක් තවත් නැතුව ඇති. අද මම යලිත් තනිවෙලා. මගේ සහොදරියගේ තෙතින් මම දැන් ලොකය දකිනවා. මම දෙවියන්ගෙන් ඉල්ලන්නේ ඇස් දෙක් අරන් මට මගේ නංගිව දෙන්න කියලා විතරයි. කඵවර වැටිගෙන එන සිතිජයදෙස බලා දිගු සුසුමක් හෙලමින් ගල් බන්කුවෙන් නැගිට්ටේ ඇගේ සොහොන ලගට යාමටය.



No comments:

Post a Comment